मर्मबंध: वारू

मर्मबंध: वारू: जीवन एक वारू कोण लावतो अंगार येथे पेटते भट्टी विलक्षण रोज ठाव तो हाती येतो भेटते वारू विलक्षण रोज काढतो उदरातून एक एक घोट विलक्षण श्वास झिं...

चाफा वेडा फुलला.....

ओल्या पापण्यात प्रिये ग 
भाव ओळ सांडला 
केसातल्या फुलांचा 
चाफा वेडा फुलला 
ये अशी जावली जराशी 
क्षण तुझसाठी थांबला !! धृ !!
या मिलनाची रात्र वेडी 
शहरली थंडी उराशी 
बिलगून जा तू अशी 

चांदण्याच्या चंद्र कलेशी
तुझ्याच या बाहुपाशी
श्वास माझा गुंतला !!१!!
कुठली सखे हि वेळ वेडी
बरसून हि सर ओळी
गडगडणार्या त्या नभाची
भिजवून सारी काय गेली
हरलो प्रिये मी , स्वप्न माझे
विरह मनी मी पोसला !!२!!
ये अशी जावली जराशी
क्षण तुझसाठी थांबला
ओल्या पापण्यात प्रिये
भाव ओला सांडला
केसातल्या फुलांचा
चाफा वेडा फुलला

By:- 

चारुहास पोफळी

वेग मंदावला होता...

पावसाळ्याच्या कुंद सकाळी
पाहिले मी त्यास पानावरी
पहाटेच्या पहिल्या प्रहरी
चमकत होता हिऱ्या परी


स्पर्श करण्याच्या मोहाने
हळूच टिपले त्यास
पण हात पानास लागून

निसटला तो पानावरून

मिळाला आपल्या सवंगडी मित्रांना
आणि लागला त्यासोबत नाचण्यास
थेंब थेंबाचा झाला तो गोंधळ
हसत खेळत एकमेका ढकलत
झाला कि हो छोटासा ओघळ


गवतातून, झुडुपातून झेपावत
तप्त धरतीचा सुंगंध हुंगत
दगडा धोंड्यावरून उड्या मारत
पोहचला तो जवळच्या झऱ्यात

छोट्या मोठ्या कीटकांना चुंबत
अजूनही आपल्यातच गुंग
झाला तो फार अवखळ


नदीच्या कोलाहत गेला
तो एका प्रचंड माश्याच्या मुखात
लगेच निसटला कानातून पाण्यात


आता वेग मंदावला होता
होती सर्वत्र शांतता
हवेत फारच उष्णता
आसपासचे सवंगडी
झाले दिसेनासे बघता बघता


सहज बघितले वर त्याने
हाच का तो मेघ
जिथे जाहला होता माझा जन्म
आतुरले माझे अंतकरण
जाण्यास तेथे पुनश्च
आणि बनण्यास स्वच्छंद थेंब पुन्हा

By :-

चारुहास पोफळी

तुच होतीस का गं....

ति तुच होतीस का गं?
अंगात हिरवा शालु नेसुन,
हातांत हिरवा चुडा,
केसांत माळलेला गजरा,
अन भांगातलं सौभाग्यलेणं
होय तिच तु...

माझ्या स्वप्नांत दिसणारी,
तु... माझं बेरंग आयुष्यात रंग भरणारी,
तु... आयुष्याला नवं ध्येय देणारी,
थोडीशी लाजरी बुजरी,
माझी "गोंडसपरी"
बोल होशील माझी माझी ?अर्धांगी??
लावशील कुंकु माझ्या नावाचं?
जगशील माझ्यासाठी,
अगदी माझीच बनुन?
बस...
अन मी तुझाच...
प्रत्येक जन्मासाठी....
सप्तपदीची सात पाऊले
वचने देखील सात
संकटे सारी जातील विरुन
जर हातात असेल तुझा हात...

By:- 

चारुहास पोफळी

म्हणूनच वेड मन तुझ्याकडे वळाल ......

भर उन्हात फुलणारा 
तो गुलमोहर ....
कसा लाल झालाय ....
सगळ्या गोष्टी सोडून 
स्वतःशीच एकनिष्ठ झालाय 
या गुलमोहराच 
जगन मला कळाल....
म्हणूनच वेड मन तुझ्याकडे वळाल ......

By :- चारुहास पोफळी

सखे माझ्यासाठी रङशील,......

कधीतरी सखे माझ्यासाठी रङशील,
माझ्या या अश्रुंचे महत्व तुला तेव्हा कळतील,
खुप भिजलो तुझ्या आठवणीच्यापावसात ,
तुही मनसोक्त रङण्यासाठी कधीतरीपावसाची बघशील,

तेव्हा सखे माझ्यासाठी रङशील,
माझ्या या अश्रुंचे महत्व तुला तेव्हा कळतील
तुझ्या विरहाच्या उन्हात वेङ्यासारखा चालत होतो,
त्या उन्हात सखे तुझीच सावली शोधत होतो,

तुलाही त्या उन्हाचे चटके बसतील
स्वतःसाठी मग तु फक्त अंधारच शोधशील,
तेव्हा सखे माझ्यासाठी रङशील,
माझ्या या अश्रुंचे महत्व तुला तेव्हा कळतील
कधीतरी सखे माझ्यासाठी रङशील..

By:- 

चारुहास पोफळी

जरी पाऊस .. डोळ्यात सांडला ...

तो आला ...
ती मुक्त नाचली आसमंती ..
गीत गायिली
प्रीतीच्या मंद सुरांनी ...
तो बेफाम
अश्वपारी गरजला ...

ती झिम्माड परी
तालावर थिरकत गेली ..
तो चिंब ..
तिचा सरीत न्हाला ..
ती आसक्त होऊन
देह हरपून सजली ..
तो मुक्त जरी ..
या आकाशीचा राजा ..
का थिरकली न बोलताच
त्याची राणी ..
तिचा तो निनादला जरी पाऊस ..
डोळ्यात सांडला ...
अठ्वासोब्त पाऊस ...
तिचा पाऊस ..

By:- 

चारुहास पोफळी

तुझ्यात कसं गुंतायचं ....

तुला वाटत मी 
तुझ्या डोळ्यात बघायचं 
एकटक पाहून 
माझ भान हरवायचं 
भान हरवून मनाला 
वेड लागून गेल्यावर 
सांग तुझ्यापासून मी 
दूर कसं रहायचं 
एकतर तुझे डोळेच 
मला वेड लावतात 

मी पापण्या मिटल्या तरी
मला ते खुणावतात
त्यांनीच शिकवलं मला
तुझ्यात कसं गुंतायचं
एकदा गुंतल्यावर मनानं
दूर कसं रहायचं
तुझे लांबसडक केस
मला जाळ्यात ओढतात
तू घालतेस अंबाडा
ते मनास गुंतवतात
तुला बरोब्बर ठाऊक आहे
मला कसं गुंडाळायच
पण मन तुझं झाल्यावर
दूर कसं रहायचं
एकतर प्रेमाच्या भानगडीत
मला नव्हत पडायचं
कुणी सांगितलं होत
स्वतःच हृदय हरवायचं
पण तुझं हृदय भेटलं
न जगणंच बदलून गेलं
आता हृदय गेलं कामातून
सांग ! कसं जगायचं.

By:- 

चारुहास पोफळी

मराठी कविता: मन

मराठी कविता: मन

शब्दाचा मुजरा घालून....

गोधळलेल्या शब्दानी वेचले काही क्षण गुफावले शब्दाना असे की आकर्षित झाले वाचकाचे मन ...आसुलेले ते शब्द उलगडत गेल्या त्या भावना भिजवले शब्दानी असे की ओलावा जाणवला वाचकना केवीलवाण्या या शब्दानी भावनाना अमृत दिले जीवनात माज्या क्षणोक्षणी शब्दानीच मला सावरले बोलक्या शब्दाणी स्पर्श अबोलभावनाना केला खोडकर शब्दाचा अर्थ मनोमानी रुजत गेला भावना स्पष्ट होते

कवितेचे फूल उमळते शब्दाचा गध लागून...