वारा पडला मागे रस्ताही कापला सारा उरली ना सीमा कुठली निघालो मी भरारा मोजली न मी किती फिरत्या चाकांची गति बदलत गेली निसर्गचित्रे दिवस रात्र अवती भोवती अडला ना पाऊस मधे ना नडला वारा हाती होता वेग माझ्या अंगभर पेटता शहारा रस्ता वळवळत गेला चढोतार ही आले गेले दिशानीही दिशा भूल प्रयत्न करून पाहिले चाललो होतो कुठे ना ठिकाना ना ठाव मनात निश्चय एकच पक्का जायचे भरधाव जायचे भरधाव !!

मर्मबंध: वारू

मर्मबंध: वारू: जीवन एक वारू कोण लावतो अंगार येथे पेटते भट्टी विलक्षण रोज ठाव तो हाती येतो भेटते वारू विलक्षण रोज काढतो उदरातून एक एक घोट विलक्षण श्वास झिं...

चाफा वेडा फुलला.....

ओल्या पापण्यात प्रिये ग 
भाव ओळ सांडला 
केसातल्या फुलांचा 
चाफा वेडा फुलला 
ये अशी जावली जराशी 
क्षण तुझसाठी थांबला !! धृ !!
या मिलनाची रात्र वेडी 
शहरली थंडी उराशी 
बिलगून जा तू अशी 

चांदण्याच्या चंद्र कलेशी
तुझ्याच या बाहुपाशी
श्वास माझा गुंतला !!१!!
कुठली सखे हि वेळ वेडी
बरसून हि सर ओळी
गडगडणार्या त्या नभाची
भिजवून सारी काय गेली
हरलो प्रिये मी , स्वप्न माझे
विरह मनी मी पोसला !!२!!
ये अशी जावली जराशी
क्षण तुझसाठी थांबला
ओल्या पापण्यात प्रिये
भाव ओला सांडला
केसातल्या फुलांचा
चाफा वेडा फुलला

By:- 

चारुहास पोफळी

वेग मंदावला होता...

पावसाळ्याच्या कुंद सकाळी
पाहिले मी त्यास पानावरी
पहाटेच्या पहिल्या प्रहरी
चमकत होता हिऱ्या परी


स्पर्श करण्याच्या मोहाने
हळूच टिपले त्यास
पण हात पानास लागून

निसटला तो पानावरून

मिळाला आपल्या सवंगडी मित्रांना
आणि लागला त्यासोबत नाचण्यास
थेंब थेंबाचा झाला तो गोंधळ
हसत खेळत एकमेका ढकलत
झाला कि हो छोटासा ओघळ


गवतातून, झुडुपातून झेपावत
तप्त धरतीचा सुंगंध हुंगत
दगडा धोंड्यावरून उड्या मारत
पोहचला तो जवळच्या झऱ्यात

छोट्या मोठ्या कीटकांना चुंबत
अजूनही आपल्यातच गुंग
झाला तो फार अवखळ


नदीच्या कोलाहत गेला
तो एका प्रचंड माश्याच्या मुखात
लगेच निसटला कानातून पाण्यात


आता वेग मंदावला होता
होती सर्वत्र शांतता
हवेत फारच उष्णता
आसपासचे सवंगडी
झाले दिसेनासे बघता बघता


सहज बघितले वर त्याने
हाच का तो मेघ
जिथे जाहला होता माझा जन्म
आतुरले माझे अंतकरण
जाण्यास तेथे पुनश्च
आणि बनण्यास स्वच्छंद थेंब पुन्हा

By :-

चारुहास पोफळी

तुच होतीस का गं....

ति तुच होतीस का गं?
अंगात हिरवा शालु नेसुन,
हातांत हिरवा चुडा,
केसांत माळलेला गजरा,
अन भांगातलं सौभाग्यलेणं
होय तिच तु...

माझ्या स्वप्नांत दिसणारी,
तु... माझं बेरंग आयुष्यात रंग भरणारी,
तु... आयुष्याला नवं ध्येय देणारी,
थोडीशी लाजरी बुजरी,
माझी "गोंडसपरी"
बोल होशील माझी माझी ?अर्धांगी??
लावशील कुंकु माझ्या नावाचं?
जगशील माझ्यासाठी,
अगदी माझीच बनुन?
बस...
अन मी तुझाच...
प्रत्येक जन्मासाठी....
सप्तपदीची सात पाऊले
वचने देखील सात
संकटे सारी जातील विरुन
जर हातात असेल तुझा हात...

By:- 

चारुहास पोफळी

म्हणूनच वेड मन तुझ्याकडे वळाल ......

भर उन्हात फुलणारा 
तो गुलमोहर ....
कसा लाल झालाय ....
सगळ्या गोष्टी सोडून 
स्वतःशीच एकनिष्ठ झालाय 
या गुलमोहराच 
जगन मला कळाल....
म्हणूनच वेड मन तुझ्याकडे वळाल ......

By :- चारुहास पोफळी

सखे माझ्यासाठी रङशील,......

कधीतरी सखे माझ्यासाठी रङशील,
माझ्या या अश्रुंचे महत्व तुला तेव्हा कळतील,
खुप भिजलो तुझ्या आठवणीच्यापावसात ,
तुही मनसोक्त रङण्यासाठी कधीतरीपावसाची बघशील,

तेव्हा सखे माझ्यासाठी रङशील,
माझ्या या अश्रुंचे महत्व तुला तेव्हा कळतील
तुझ्या विरहाच्या उन्हात वेङ्यासारखा चालत होतो,
त्या उन्हात सखे तुझीच सावली शोधत होतो,

तुलाही त्या उन्हाचे चटके बसतील
स्वतःसाठी मग तु फक्त अंधारच शोधशील,
तेव्हा सखे माझ्यासाठी रङशील,
माझ्या या अश्रुंचे महत्व तुला तेव्हा कळतील
कधीतरी सखे माझ्यासाठी रङशील..

By:- 

चारुहास पोफळी

जरी पाऊस .. डोळ्यात सांडला ...

तो आला ...
ती मुक्त नाचली आसमंती ..
गीत गायिली
प्रीतीच्या मंद सुरांनी ...
तो बेफाम
अश्वपारी गरजला ...

ती झिम्माड परी
तालावर थिरकत गेली ..
तो चिंब ..
तिचा सरीत न्हाला ..
ती आसक्त होऊन
देह हरपून सजली ..
तो मुक्त जरी ..
या आकाशीचा राजा ..
का थिरकली न बोलताच
त्याची राणी ..
तिचा तो निनादला जरी पाऊस ..
डोळ्यात सांडला ...
अठ्वासोब्त पाऊस ...
तिचा पाऊस ..

By:- 

चारुहास पोफळी

तुझ्यात कसं गुंतायचं ....

तुला वाटत मी 
तुझ्या डोळ्यात बघायचं 
एकटक पाहून 
माझ भान हरवायचं 
भान हरवून मनाला 
वेड लागून गेल्यावर 
सांग तुझ्यापासून मी 
दूर कसं रहायचं 
एकतर तुझे डोळेच 
मला वेड लावतात 

मी पापण्या मिटल्या तरी
मला ते खुणावतात
त्यांनीच शिकवलं मला
तुझ्यात कसं गुंतायचं
एकदा गुंतल्यावर मनानं
दूर कसं रहायचं
तुझे लांबसडक केस
मला जाळ्यात ओढतात
तू घालतेस अंबाडा
ते मनास गुंतवतात
तुला बरोब्बर ठाऊक आहे
मला कसं गुंडाळायच
पण मन तुझं झाल्यावर
दूर कसं रहायचं
एकतर प्रेमाच्या भानगडीत
मला नव्हत पडायचं
कुणी सांगितलं होत
स्वतःच हृदय हरवायचं
पण तुझं हृदय भेटलं
न जगणंच बदलून गेलं
आता हृदय गेलं कामातून
सांग ! कसं जगायचं.

By:- 

चारुहास पोफळी

मराठी कविता: मन

मराठी कविता: मन

शब्दाचा मुजरा घालून....

गोधळलेल्या शब्दानी वेचले काही क्षण गुफावले शब्दाना असे की आकर्षित झाले वाचकाचे मन ...आसुलेले ते शब्द उलगडत गेल्या त्या भावना भिजवले शब्दानी असे की ओलावा जाणवला वाचकना केवीलवाण्या या शब्दानी भावनाना अमृत दिले जीवनात माज्या क्षणोक्षणी शब्दानीच मला सावरले बोलक्या शब्दाणी स्पर्श अबोलभावनाना केला खोडकर शब्दाचा अर्थ मनोमानी रुजत गेला भावना स्पष्ट होते

कवितेचे फूल उमळते शब्दाचा गध लागून...

रूप हे तुझं मनात भरल....

रूप हे तुझं मनात भरल
वाटेत जेव्हा मी तुला पाहिल
तू जवळ येताच मी तुला मिठीत धरल
प्रेम हे मी तुझ्यावर केल
… सौंदर्यात तुझ्या आड़कुण गेलो
तुला पाहताच मी वेडा झालो

तुझ्याच स्वप्नात सतत राहिलो
तू दिसताच स्वताला विसरूनगेलो
तू तर आहेस माझे जीवन
प्रत्येक क्षणी तुझी मला येते आठवन
तुला पाहून लाजतो दर्पण
तुझ्यासाठी माझे सर्व काही अर्पण……

By:- 

चारुहास पोफळी

एक अनोळखी दिवस....

, आज माझ्याबरोबर चालत होता... बरसणाऱ्या पाऊसात, माझ्याबरोबरच भिजत होता... त्याच बरसणाऱ्या पाऊसात, ती माझ्यासमोर आली... पहिल्याच नजरेत, direct माझ्या ह्रदयात गेली.. ती समोरून जाताना, मी फक्त तिलाच पाहत होतो ... गालातल्या गालात, वेड्यात गत हसत होतो... आजची हि मज्ज्या, त्या अनोळखी दिवसानेही पाहिली... अन परत ती दिसतच, त्या दिवशीची आठवण, त्याने मला करून दिली... तिझी ती गोड छवी, हळूच मला दाखवून दिली.. तिझी ती गोड छवी, हळूच मला... .. दाखवून दिली..

सुकवाव दु:ख थोड..

"म्हटलं सुकवाव दु:ख थोड..."

म्हटलं सुकवाव दु:ख थोड, थंडीच्या कोवळ्या उन्हात 
तेवढाच मिळे बदल त्यांना, रोज बिचारे जगती मनात !

आले काही दिवसांकरिता, परी येथून न सुटका झाली

काय करतील बापुडे बिचारे, परतीसाठी वाटच नव्हती !

किती काळ लोटुनी गेला, ना पुढे ना मागे हे सरती
अधांतरी अडकुनिया सारे, कारावासाची सजा भोगती !

नवीन मित्रापरी दु:ख नवे, येऊन एकमेकां भेटत होते
ऐकुनी हाल येथील कैद्यांचे, दु:ख नव्यांना होत होते !

सुकून जातील जखमा ओल्या, होईल थोडी पीडा धूसर
तपतेऊन येण्याआधी, सुकवीन म्हटलं यांना क्षणभर

By:- 

चारुहास पोफळी

विश्वास आता कधीच ठेवणार नाही...

"माझे बालपण कधी, मी अनुभवळेच नाही... बालपणीचे अमृत कधी, मी चाखालेच नाही... निरागस ते क्षण कधी, मी जगलेच नाही... आनंदाचे काही क्षण, आठवणीत उरलेच नाही... आठवून आनंदा व्हावा, असे काही घडलेच नाही... कोमल माझया माननी, प्रेमळ शब्द ऐकलेच नाही... सूर्य उगवला तरी त्या, अंधारची भीती सरली नाही... लैंगिक शोषण होताना, क्षणभर काहीच कळले नाही... त्याला काय बोलतात, समजावून कोणी सांगितले नाही... उमलते फूल कोमेजले तरी, भास कोणालाच झाला नाही... मनातल्या मनात रडत होते, ओठांवर शब्द उलगडलेच नाही... एकटेपणाची सवय झाली, विचारपूसही कोणी केली नाही... सांगताना मनाला खात्री होती, भावना कोणाला समजणारच नाही... ते कटू सत्य बोलण्याची, हिंमत कधीच एकवटाली नाही... खेळ तर चालूच होता, त्रासाला तर सीमाच नव्हती... घरच्या माणसांवर विश्वास होता, विश्वासघात करतील अशी अपेक्षा नव्हती... घरातळ्यांनीच खेळ मंडला, माणसाची जातच समजली नाही... कोणत्याही पुरूष जातीवर,

"

माझेच शब्द आज, माझ्याशी रुसले..

माझेच शब्द आज,
माझ्याशी रुसले...

 कल्पनेच्या विश्वात,
 फुगून ते बसले...

त्यांना शोधता शोधता,
बेजार मी झालो...

अन वेडे ते,
क्षितीजावर बसून,
मला पाहून हसले..

माझेच शब्द आज, माझ्याशी रुसले...

तिच्याबरोबर ते,
बोलताना दिसले...

न जणू...
काय बोलन झाला त्यांच्यात...

 जाताना ती मला पाहून हसली,
 अन अबोल तिझ्या नयनाने,
तिझ्या मनातल,
सार काही सांगितले...

 माझेच शब्द आज,
माझ्याशी रुसले...

तेच रुसलेले शब्द,
माझ्या बाजूला येऊन बसले...

कोर्या त्या कागदालाच, पाहत बसलेलो मी...
अन कळलच नाही कधी,

तेच शब्द,
त्याच कागदावर,

कवितेच्या रुपात अवतरले..
कवितेच्या रुपात... ...
अवतरले ...

 By :- चारुहास पोफळी

माझ्या कवितेतून: ***प्रेमात असं काही***

माझ्या कवितेतून: ***प्रेमात असं काही***: मला माहित नव्हतं प्रेमात असं काही होतं जिवापलीकडे मन तिच्याच प्रेमात बेधुंद होतं...! समोरून कोणी हाक दिली तर बकवास वाटतं,...

नव्याने सुरवात करु दे.....

का गं कशाला उगाचं असा त्रास देतेस ? का येतेस दोन दोन क्षणाने माझ्या आठवणीत ? जा ना आता कुठे सावरलोय तुझ्या विरहापासून, सोडून तर गेलीस ना.. मला नव्याने सुरवात करु दे आयुष्याची, मनापासून ईच्छा तर मरणाची आहे.. पण ????? माझ्या आई-वडील मला समोर दिसतायत, त्यांच्यासाठीचं मला आता जगायचं आहे..

ჱ°ღ•तू अनोळखी, तरीही जवळची•ღ°ჱ: कोण... मी...??

ჱ°ღ•तू अनोळखी, तरीही जवळची•ღ°ჱ: कोण... मी...??: मी ...तसं म्हणाल तर एकटा..! सगळ्यांत राहून, असंख्य लोकांनी वेढलेला असूनही...एकटा..!! अळवावरच्या थेंबांच्या जातीचा..! सदैव एकटे,अ...

माझ्या शब्दांच्या गावात.....: सुंदर जीवन ....या फुलाप्रमाणे बहरलेले........

माझ्या शब्दांच्या गावात.....: सुंदर जीवन ....या फुलाप्रमाणे बहरलेले........: सुंदर जीवन ....या फुलाप्रमाणे बहरलेले....... .

माझ्या शब्दांच्या गावात.....: सुंदर जीवन ....या फुलाप्रमाणे बहरलेले........

माझ्या शब्दांच्या गावात.....: सुंदर जीवन ....या फुलाप्रमाणे बहरलेले........: सुंदर जीवन ....या फुलाप्रमाणे बहरलेले....... .

YouTube Content Ratings

YouTube Content Ratings

संपुर्ण जग सुंदर आहे,फक्त तस पहायला हवं

1. संपुर्ण जग सुंदर आहे,फक्त तस पहायला हवं.

प्रत्येक नातं जवळचं आहे,फक्त ते उमजायला हवं.

प्रत्येक गोष्टीला अर्थ आहे,फक्त तस समजायला हवं.

प्रत्येकाकडुन प्रेम आणि जिव्हाळा मिळतो,फक्त निस्वार्थी असायला हवं.

प्रत्येक वेळेत समाधान आणि आनंद आहे,फक्त तस जगायला हवं...!

तुझ्या मैत्रीवर कितीही लिहीलं

तुझ्या मैत्रीवर कितीही लिहीलं

तरी उनं वाटतं

सारं आहे माझ्याकडे आज

तरी कुठंतरी काहीतरी सुनं वाटतं..

... तुझ्या मैत्रीचे क्षण

पुन्हा हवेहवेसे वाटु लागतात

आज मन माझं लख्ख आकाश

त्यात तुझ्या आठवांचे ढग दाटु लागतात..

तुझ्या मैत्रीची गर्द सावली

अशी आयुष्यावर दाटली होती

आयुष्यातली उन्हं माझ्या

तुझ्याचमुळे आटली होती..

तुझ्या मैत्रीच्या आठवणी

मी आजही जपुन ठेवतो

आनंदाचे ते क्षण हरवु नयेत म्हणुन

काळजाच्या तिजोरीत लपुन ठेवतो..

मैत्रीचं नातं तुझ्या

माझ्याशी आजन्म असचं राहील

तुला ठेच लागली कधी

तर पापणी माझी वाहील..

मन माझे वेडे

पुन्हा एकदा त्या क्षणांचा शोध घेतात

अन शब्द माझे कवितेतुन

तुझ्या मैत्रीचा वेध घेतात

झाडाला बहरण्यासाठी

हणून जिवनाला ओझे समजू नकोस......

डोळ्यांना पापणीचे ओझे नसते

पक्षाला पंखाचे ओझे नसते

म्हणून जिवनाला ओझे समजू नकोस......

झाडाला बहरण्यासाठी फांदीची गरज असते

फांदीला सुद्धा आधारासाठी बुन्द्याची गरज भासते

म्हणून जिवनाला ओझे समजू नकोस...... ♥♥♥

जन्मलेल्या पिल्लाला उडण्याची आस लागते

झेपावणाऱ्या पक्षाला पंखाची गरज भासते

म्हणून जिवनाला ओझे समजू नकोस...... ♥♥♥

होताच मनाला दुख पाणी डोळ्यात येते

संकटाचे काहूर मनात दाटून लागते

म्हणून जिवनाला ओझे समजू नकोस...... ♥♥♥

अपेक्षांचे ओझे मनावरती घर करून राहते

सुखी मन सुद्धा मग उदासच राहते

म्हणून जिवनाला ओझे समजू नकोस.

Home Page | SAAMTV

Home Page | SAAMTV

मी हो म्हणलं म्हणुन.

मी हो म्हणलं म्हणुन..तु हो म्हणायलाच पाहिजे, अशी काही सक्ती नाही...

प्रेम काय.! काल होत, आज आहे ,उद्याही होईल..

करायलाच पाहिजे.. अशी काय ती देवाची भक्ती नाही.

मी हो म्हणलं म्हणुन....

तुझ्यात मी आणि तु माझ्यात तुला शोधायचीस,

भेट नाही घडली की, अगदी कासावीस व्हायचीस.

आठवत तुला ते खाली उतलेलं आकाश ,तलावातील चांदणं..

अगदी सुर्य घरी परतल्यावरही,चालु राहिलेलं आपआपसातलं बोलणं..

तुझ्या माझ्या आठवणीखेरीज, हृदयावर कोणाची जप्ती नाही.

मी हो म्हणलं म्हणुन....

काहीनाही फक्त आठवण देण्याकरीता ग,

तुच म्हणायचीस.. स्वप्नात काय.., डोळे उघडे असतांनाही तुच दिसतोस.

माझ्या श्वासा श्वासात, तु अन् तुच भिनतोस..

जाऊ देना..! जास्तीत जास्त काय होईल,

माझा रोल, कुणी दुसरा घेइल.

मीच पाहिजे प्रेमासाठी.. अशी माझ्यात दैवी शक्ती नाही..

मी हो म्हणलं म्हणुन....

आठव तुच म्हणाली होतीस,

मैत्रीचं नातं आता प्रेमात बदलतयं..

तरीही मी ठाम नाही.

चार पावसाळे जाऊ दे..

तुझं सगळं ठरलं की, उत्तर फक्त आणुन दे..

लवकर उत्तर येण्यासाठी ही काही युक्ती नाही

मी हो म्हणलं म्हणुन....

तो एक क्षण तुझ्या बरोबर मारलेल्या प्रत्येक गप्पांचा.

तो एक क्षण तुझ्या प्रत्येक आठवणींचा.

तो एक क्षण तुझ्या बरोबरच्या प्रत्येक सोबतींचा.

तो एक क्षण तुझ्या बरोबर मारलेल्या प्रत्येक गप्पांचा.

तो एक क्षण तुझ्या बरोबर टाकलेल्या प्रत्येक पावलांचा.

तो एक क्षण तुझ्या डोळ्यात डोळे घालून पाहिलेल्या प्रत्येक स्वप्नांचा.

तो एक क्षण तुझ्या माझ्यात झालेल्या छोट्या मोठ्या भांडणांचा.

तो एक क्षण तुझी प्रत्येकवेळेला समजूत काढताना झालेल्या दमछाकीचा.

तो एक क्षण तुझ्या प्रेमात अखंड बुडाल्यावर होत असलेल्या धाकधुकीचा.

तो एक क्षण अश्या प्रत्येक क्षणांची आठवण रोज होऊ देणाऱ्यांचा.

तो एक क्षण तो एक क्षण.....

तू अशीच आहेस,

तू अशीच आहेस,

एकटी एकटी जगनारी.....

सर्वात असाताना देखील,

स्वतःहाच्या शोधात फिरनारी.....

तू अशीच आहेस,

खुप प्रेमाने बोलणारी

आपल्या सरळ वागण्याणे ,

कुणालाही सहज आपलसं करणारी .....

तू अशीच आहेस ,

जीवानाच मर्म जाणनारी..

साध्या मैत्रीच्या नात्यालाही,

आपला धर्म माननारी....

तू अशीच आहेस,

दुखाःतही नेहमी हासनारी....

अन हसत हसता

नियतीला लाजवनारी ...

तू अशीच आहेस,

इतरांना सतत प्रकश वाटणारी ....

पण स्वतःहा मात्र,

काळोखात आटनारी .....

तू अशीच आहेस,

सगळ्यांपासुन दुर दुर जाणारी .

जाताना मात्र सगळ्यांच्या मनात

घर एक करुन रहणारी ......

समजवेल माझ्या मनाला

मी समजवेल माझ्या मनाला

तुझ्या आठवनी विसरायला

तु दिलेल्या विरहाला

एकांतात सहन करायला ।

आधि दिलेस बेशुमार प्रेम

आणि आता खोलवर घाव दिलेस

मनाचा माझ्या विचार न 

करता सांग का गं दुर केलेस ?

आज विसरलीस तु त्या 

दिवसांना जेव्हा मी तुझा 

एकांत दुर करायचो

तुझे आश्रु पुसून तूला 

कुशीत घेवून मी पण र

मला ही वाटतं कधी कधी..

मला ही वाटतं कधी कधी...

वाटतं कधी कधी त्या एकट्या

मनाला कुणाची तरी साथ हवी

त्या रडण्याऱ्या डोळ्यांना कुणीतरी

आपल्या हातांनी पुसावं

त्या पहाटेच्या स्वप्नांना खऱ्या

आयुष्याची साथ द्यावी

त्या हरवलेल्या आठवणींना

एकदा तरी हाक मारावी

त्या गुंतलेल्या आयुष्याला

कधी तरी गुंत्यातुन सोडवाव

त्या स्वप्नातल्या मोडलेल्या घराला

एकदा तरी प्रेमाने बांधाव

त्या घरातल्या अबोल भिंतींशी

कधीतरी एकटेपणात बोलाव

मला ही वाटतं ह्या एकटेपणात

कधी कधी एकटच कोपऱ्यात बसुन

थोडस रडावं.......

तुझी आठवण म्हणजे कस्तुरी,

तुझी आठवण म्हणजे कस्तुरी,

कधीच साथ न सोडणारी,

सदैव सोबत दरवळत रहणारी|

पण तशीच हवी हवीशी वटणारी,

सुखात सात देणारी आणि दुख विसरवणारी|

स्वप्ना जुळवणारी आणि,

स्वप्नात रमवणारी|

पण तिथे मनाला सोडवात नाही,

कारण जितकी सुखद तुझी आठवण,

तितकाच पर्तीचा प्रवास असतो माझ्यासाठी|