म्हटलं सुकवाव दु:ख थोड, थंडीच्या कोवळ्या उन्हात
तेवढाच मिळे बदल त्यांना, रोज बिचारे जगती मनात !
आले काही दिवसांकरिता, परी येथून न सुटका झाली
काय करतील बापुडे बिचारे, परतीसाठी वाटच नव्हती !
किती काळ लोटुनी गेला, ना पुढे ना मागे हे सरती
अधांतरी अडकुनिया सारे, कारावासाची सजा भोगती !
नवीन मित्रापरी दु:ख नवे, येऊन एकमेकां भेटत होते
ऐकुनी हाल येथील कैद्यांचे, दु:ख नव्यांना होत होते !
सुकून जातील जखमा ओल्या, होईल थोडी पीडा धूसर
तपतेऊन येण्याआधी, सुकवीन म्हटलं यांना क्षणभर
किती काळ लोटुनी गेला, ना पुढे ना मागे हे सरती
अधांतरी अडकुनिया सारे, कारावासाची सजा भोगती !
नवीन मित्रापरी दु:ख नवे, येऊन एकमेकां भेटत होते
ऐकुनी हाल येथील कैद्यांचे, दु:ख नव्यांना होत होते !
सुकून जातील जखमा ओल्या, होईल थोडी पीडा धूसर
तपतेऊन येण्याआधी, सुकवीन म्हटलं यांना क्षणभर
By:-
चारुहास पोफळी
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा